Cijfer: 9

Het Poolse Behemoth is alweer een tijdje bezig hun antigristelijke muziekpropaganda over de wereld te verspreiden. Eerst als black metal band, later als death metal band. Hun vorige album "Demigod" vond ik al zeer aardig, maar deze is nog een stuk beter.
Debet hieraan is dat behemoth vrijwel het hele album volstopt met overheerlijke blastbeats, en dat vind ikzelf erg fijn. Hoe ruiger hoe beter. Wat ook erg belangrijk is, is dat Behemoth goeie grooves en catchy songs niet laat liggen voor muzikale krachtpatserij, wat ik bij veel metal bezwaarlijk vind. Vrijwel alle songs op "The apostasy" zijn kort (rond de 3 minuten), en zitten vol met lekkere licks en goed compositiewerk, zonder te ontaarden in gitaarsoloegotripperij.
Ook Nergal zelf is weer lekker aan het bulderen met zijn rauwe strot, en tekstueel zit alles nog fijn op de Crowley/Occulte hoek. Wat mij betreft een fantastisch death metal album!

Cijfer: 7

De verwachtingen voor het nieuwe album van Seabound waren hooggespannen na het kwalitatief zeer goede synthpop album "Beyond flatline", en helaas, zoals het vaak gaat met hooggespannen verwachtingen: die worden niet ingelost. En dat geldt ook voor deze Seabound.

Niet dat Double-crosser slecht is. Zeer zeker niet. De CD klinkt werkelijk fantastisch en ruimtelijk, en de gebruikte geluiden zijn zeer mooi. het is alleen jammer dat de kwaliteit van de liedjes wat achterblijft vergeleken bij voorganger "beyong flatline". De meer club georienteerde nummers zijn net niet lekker catchy, en de trage dreigende songs missen net de goeie hooks en melodieen, die we wel van hun broertjes op de voorganger van dit album kennen. Alleen Castaway staat op hetzelfde niveau als een "Torch" of "Watching over you", voor de rest blijft het voornamelijk zeer goed geproduceerd vulmateriaal. Vooral het op de tracklist voorkomen van "Traitor" een nummer wat al op de "Poisonous friend EP" stond, doet vermoeden dat Seabound niet overliep van inspiratie tijdens de opnamen van dit album.

CD openers "Scorch the ground" en "The promise" zijn nog het meest clubvriendelijk, en op de extra CD bij de gelimiteerde editie vinden we de laatste dan ook in een prima club remix, en een alleraardigste remix van Covenant. Ook nog een leuk nummer samen met Tankt, een hymn versie van "Poisonous friend", en een mislukte poging van Rotersand om iets house-achtigs te doen met "Scorch the ground". Dat kunnen ze in de toekomst beter aan een house producer overlaten. Een remix van Rotersand is doorgaans dik in orde, maar nu slaan ze de plank goed mis.

Als je al fan van Seabound bent haal je met "Double-crosser" een prima album binnen, maar het zal geen favouriet zijn. Mensen die Seabound nog niet kennen, luisteren beter eerst naar het vorige album "Beyond flatline".

Cijfer: 7

Masterhit, een sublabel van Out of line timmert aardig aan de weg met een genre als TBM (Techno Body Music). Na de erg wisselvallige verzamel CD "Techno body music vol I" en het wel redelijke maar zeker niet opzienbarende debuut van Scandy (Combichrist zijproject van Andy La Plague) is het mischien wel een idee om het eens te proberen met de man die TBM groot gemaakt heeft: De Fransman Terence Fixmer. Of dat een goed idee is? Zijn laatste album viel namelijk nogal vies tegen.

Goed, Het lijkt erop dat Terence Fixmer echt de weg kwijt is. Deze dubbel CD opent met 4 nummers uit 2006 die stuk voor stuk waardeloos zijn. Slappe onoriginele electro die alleen maar zeikerig doorgaat.  De rest van CD1 wel aardige TBM nummers uit het verleden, die allemaal stuk voor stuk echter klinken als B-kantjes. Leuk, aardig, maar niet bepaald opzienbarend.

De echte traktatie komt op CD2! Muscle machine uit 2001! Het originele album op International Deejay gigolo is niet meer te verkrijgen, en ziet hier dus zijn rerelease, en hier horen we de Terence Fixmer zoals we de man willen horen. Vette beats, snelle basslines, vette dubgeluiden, mechanische stemmen en een drive die dansvloeren tot waanzin brengt. De ideale fusie tussen techno en EBM. Dit is waar je deze CD voor koopt, en wat het geld dubbel en dwars waard is. Alle hits staan er op. "Electric vision", "Body pressure", "Rage" en "Across the gate". Dat je daar die matige CD1 bij krijgt moet je dan maar op de koop nemen. een 5 voor CD1, en een 9 voor CD2 pakken we een 7 gemiddeld.

Toch jammer dat Fixmer tegenwoordig zulke slappe zooi maakt. het had zo mooi kunnen wezen.

Cijfer: 7

Jeetje, ik dacht eventjes dat Suicide Commando alweer een nieuw album had uitgebracht, maar dit is dus het debuut van het Amerikaanse Dawn of ashes, en ook deze band stamt uit California. Blijkbaar is er daar heel wat aan de hand, want de laatste tijd komen er wel heel erg veel goeie EBM en Industrial bands uit de westkust van de USA. Wellicht dat de mensen daar na die zeikhiphop van de westcoast rappers behoefte hebben aan iets wat lekker lomp er op los stampt, en dan is EBM natuurlijk de beste keus.

Goed, origineel is Dawn of ashes dus totaal niet. Grofweg een heleboel Suicide Commando met een scheutje Hocico en Tactical sekt, en dan zijn we er wel. Stereotype harsch-EBM dus. Gelukkig heeft Dawn of ashes niet alleen het geluid afgekeken van hun grote voorbeelden, maar ook het vermogen om catchy clubliedjes te schrijven. Nummers als "In the act of violence", "Diagnosis" en "Dark reality" zullen dan ook met gemak dansvloerhitjes worden. Ik vrees alleen dat als de EBM dj’s dit gaan draaien, ze heel vaak: "Ik ken dit Suicide Commando nummer niet, van welke CD is het?" te horen krijgen. Tja, ach, de muziek is verder dik in orde, dus EBM liefhebbers die liever vette stamp dan originaliteit hebben, doen hiermee bepaald geen miskoop.

Cijfer: 7

Het concept is briljant. Maak een lekkere EBM stamper, en laat daarin een schreeuwende meneer de goth/indus/EBM discotheken in Duitsland afroepen, afgewissel met kreten als "STRAFTANZ!" en "EINS ZWEI DREI VIER LOS!!!". Maak drie versies genaamd "West", "Ost" en "Sud" waarin je de discotheken in die regio’s van Duitsland verwerkt, en hoppa! Dat gaan de DJ’s wel draaien, en ja hoor. Instant clubhit.

Straftanz is op zich een lekkere stamper. Zo plat als een dubbeltje, maar daar maalt een stomende dansvloer niet om, en daar is het hier om te doen. Verder nog een niet bijster interessante b-kant, en remixen van Reaper en Agonoize.

Het schijnt nogal een raadsel te zijn wie er achter dit project zit. Lekker geheimzinnig allemaal, maar ik ga nu verklappen dat Krischan van Rotersand erachter zit. Hoppa! En er is ook een video!
http://www.youtube.com/watch?v=W_K2hmFX1Ao

cijfer: 9

De erfenis van "Psychocandy" van The Jesus and Mary chain lijkt weer springlevend te zijn. In 1985 starten deze schotten het shoegaze genre door indiepop overvloedig met een saus van gitaarfeedback en fuzz te overgieten. Begin jaren negentig leverde dat een stroom aan nieuwe ruizende gitaarbands op, waar My Bloody Valentine, Ride, Curve en Slowdive de bekendsten waren. Daarna dook het genre te vergetelheid in, om in het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw weer op te duiken. Wellicht aangestoken door het postrock genre wat voor inspiratie ook flink leentjebuur bij de oude shoegazers speelde.

The meeting places is een band afkomstig uit Los Angeles, die sinds 2001 bestaan, en met dit "Numbered days" hun tweede album hebben uitgebracht. The meeting places zijn heel, heel erg goed. Ze doen erg veel denken aan Ride met wat puntigere liedjes, of een wat subtielere My Bloody Valentine. De nummers zitten goed in elkaar, zijn lekker kort met kop en staart, en regelmatig suizen de ruis-gitaarmuren over een fundament van relaxede drum en baspartijen. De zang is nonchelant en dromerig, zoals het puike shoegaze betaamt.

Het is 10 nummers raak op dit album, en vooral "Love like the movies" en "Nothing’s the same" zijn pareltjes van liedjes. Met slechts iets meer dan 30 minuten is het album erg aan de korte kant. Daarentegen: via hun label http://www.words-on-music.com is de CD te bestellen voor slechts 12 dollar inclusief verzendkosten. Bestel dan ook maar meteen eersteling "Find yourself along the way" want die is net zo fijn.

http://www.youtube.com/watch?v=KpkgpWBbdjo
["on our own" van het debuutalbum "Find yourself along the way"]

Cijfer: 7

The Cruxshadows zijn met gemak de hardst werkende Gothic band ter wereld. Onvervaard touren ze vrijwel constant de wereld over om op te treden op zoveel mogelijk plaatsen. Met aan het hoofd de sympathieke zanger Rogue, die er een gewoonte van maakt om na elk optreden de zaal in te gaan om met fans te praten, en handtekeningen te zetten.

Dat harde werken heeft zeker geloond, want deze single kwam binnen op nummer 7 in de Amerikaanse single charts, en zelfs op nummer 1 van de billboard dance charts, waarmee dus een gothic band dikbil Beyonce van de eerste plaats verdreef. Kijk, dat zijn nou de berichten die we graag horen.

Dat dit nummer een hit wordt is ook niet gek. Zeker de radio version is een vrijwel perfect melancholiek popliedje, met een sterk refrein. Met de juiste promotie zou dit nummer wel eens de doorbraak naar de mainstream kunnen betekenen. of dat gebeurt is altijd afwachten, maar een hardwerkende band als The Cruxshadows zou dat zeker verdienen.

Verder op de single nog twee b-kantjes, en twee mixen van Sophia. In Januari verschijnt hun nieuwe album, en als de andere liedjes daarop net zo goed zijn als Sophia, dan kunnen de gothic liefhebbers blije huppeldansjes doen.

cijfer: 8

Op het gebied van asociaal hard stampwerk hebben we hier het nieuwe album van Terrorfakt. Persoonlijk ben ik wel blij met dit soort CDtjes, omdat naar mijn gevoel de toonaangevende industrial labels als Ant-zen en Hands zich steeds meer verliezen in volstrekt oninteressante experimentele muziek, of erger nog: een vastgeroest genre als breakcore. Brachten deze labels vroeger nog hels stampwerk uit, tegenwoordig is het vrij droevig wat daar op uitkomt.

Gelukkig zijn er genoeg artiesten en labels die snappen dat er hele volksstammen zijn die gewoon hard willen stampen op keiharde ritmische beukmuziek, dus die hebben de fakkel overgenomen. Een van de artiesten is Terrorfakt, en die gaat op deze CD 15 nummers (en nog twee remixen) snoei en snoeihard te keer. Rustpunten zitten er nauwelijks in. Het gaat de hele CD van dik hout stampt men splinters. Persoonlijk vind ik dat wel lekker zo’n CD die gewoon keihard door blijft beuken. Lekker is ook dat Terrorfakt de boel ritmisch houdt. Dus geen halfgeslaagde EBM/Industrial crossovers zoals Xotox en Fabrikc wel eens maken, maar gewoon 15 nummers lang er flink op los gaan, en de drumcomputers en de effecten het vuile werk laten opknappen met een minimum aan melodie. Prima werkje voor liefhebbers van de betere beuk.

cijfer: 7

In 2000 presenteerde Rasco van de Mexicaanse EBM band Hocico zijn soloproject "Dulce liquido", en 6 jaartjes later is het dan de beurt aan zijn maatje Erk om zijn soloproject te presenteren. Grossiert Dulce Liquido voornamelijk in harde industrial, Rabia Sorda is nooit ver van het door Hocico gebaande pad. Hooguit kan je stellen dat de muziek op deze single wat rustiger en poppier is dan die van Hocico. Zo is de zang wat cleaner bijvoorbeeld, en de agressie die het werk van het hoofdproject kenmerkt is hier een stuk minder aanwezig.

Wat wel gebleven is, is de kwaliteit die veel van het Hocico werk kenmerkt, dus ook de twee nieuwe liedjes ("Save me from my curse" en "A perfect world") en twee remixen van "Save me from my curse" klinken weer prima. Hocico fans kunnen weer een leuk singeltje in hun cd kast schuiven. Het wachten is op het debuutalbum "Metodos del caos" wat binnenkort te verschijnen staat.

Cijfer: 7

Van The Rapture had ik een eerder album wat ik zelden luisterde omdat de stem van de zanger me enorm irriteerde. Zeikerig en vals, daar maak je me niet blij mee. Gelukkig heeft hij in de jaren flink bijgeleerd, want op dit nieuwe album klinkt het wel oke. Hoewel het af en toe nog op het randje is, maar ik zit niet meer met mijn vingers in mijn oren, dat scheelt alweer.

De New Wave van The Rapture klinkt hier behoorlijk funky, en neigt sterk naar de punkfunk die we kennen van Radio4 en het DFA label. Soms hoor ik ook echo’s van de oude The Police en dubreggea in hun geluid, en Manchester anno 1991 is ook nooit ver weg.

De analoge basjes in "first gear" knorren er lekker op los, "get myself into it" gaat het vast goed doen op de dansvloer en dat zal "Down for so long" ook wel doen. Het gehele album luistert prettig weg en klinkt lekker op de achtergrond, en daar hebben we dan ook het minpuntje te pakken, want hoewel alle nummers goed zijn, en alles klinkt als een klok, ontbreken er nummers die er echt uitspringen.

Maar ikzelf voor mij vind het al prettig dat The Rapture een album heeft uitgebracht wat ik voor mijn plezier kan luisteren. Dat is al heel wat vergeleken met het schelle gedrein van die zanger op de eerdere albums.